/ 
/ 
Florence Griffith-Joyner
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Florence Griffith-Joyner | |
|---|---|
 |
|
|
|
|
| Volledige naam | Delorez Florence Griffith-Joyner |
| Bijnaam | Flo-Jo |
| Geboortedatum | 21 december 1959 |
| Geboorteplaats | Los Angeles |
| Overlijdensdatum | 21 september 1998 |
| Overlijdensplaats | Mission Viejo (Californië) |
| Lengte | 1,69 m |
| Gewicht | 59 kg |
| Sportieve informatie | |
| Discipline | sprint |
| Trainer/coach | Bob Kersee, Al Joyner, Jacky Joyner-Kersee |
| Eerste titel | NCAA kampioene 200 m 1982 |
| OS | 1984, 1988 |
| Extra | Wereldrecordhoudster 100 m en 200 m, Olympisch recordhoudster 100 m en 200 m (1988-heden) |
|
|
|
Delorez Florence Griffith-Joyner, bijnaam Flo-Jo (Los Angeles, 21 december 1959 – Mission Viejo (Californië), 21 september 1998) was een Amerikaanse atlete, die gespecialiseerd was in de sprint. Ze won in 1988 vier Olympische medailles en liep wereldrecords op de 100 m en de 200 m.
Naast atlete was ze dichteres, schoonheidsspecialiste, kledingontwerpster, manicure en secretaresse.
Inhoud |
[bewerk] Biografie
[bewerk] Jeugd en eerste succes
Florence Griffith werd geboren als zevende kind in een gezin van elf kinderen en groeide op onder moeilijke sociale omstandigheden in de wijk Jordan Downs. Ze woonde met de grote familie in Mojave Desert. Haar vader Robert Griffith was elektricien en haar moeder, ook genaamd Florence, was lerares en gaf haar een strenge opvoeding zonder televisie en vroeg naar bed. "The main reason I wanted to be successful was to get out of the ghetto. My parents helped direct my path".[1]
Haar moeder Florence besloot dat haar kinderen betere onderwijsomstandigheden moesten krijgen. Ze scheidde in 1964 van haar man en verhuisde naar Los Angeles. Op jonge leeftijd was Florence Griffith al actief. Toen ze op zevenjarige bij het achternarennen van konijnen talent bleek te hebben, koesterde haar moeder dit talent. Ze mocht meedoen aan de Sugar Ray Robinson Youth Foundation running en versloeg al haar tegenstanders gemakkelijk. Op veertienjarige leeftijd won ze de Jesse-Owens Jeugdspelen (1973 en 1974).
Ze rondde in 1978 de Jordan High School, af waar ze verschillende schoolrecords liep. Op jonge leeftijd was ze al creatief. Ze stond op school bekend door haar verschillende haarstijlen. Dit had ze geleerd van haar grootmoeder, die werkte als schoonheidsspecialiste. Van jongs af aan leerde ze haar eigen weg te volgen. Zo liet ze Sporting News optekenen: "We learned something from how we grew up. It has never been easy, and we knew it wouldn't be handed to us, unless we went after it."
Na de Jordan High School studeerde Florence Griffith twee jaar aan de California State University, Northridge. Door geldproblemen was ze genoodzaakt te stoppen met haar studie. Na twee jaar bij een bank gewerkt te hebben regelde haar trainer Bob Kersee een studiebeurs voor haar. In 1983 behaalde ze een graad in de psychologie aan de University of California in Los Angeles (UCLA). Tijdens haar studie behaalde ze ook haar eerste succes door in 1982 NCAA-kampioene te worden op de 200 m.
Bij haar eerste grote internationale toernooi, het WK 1983 in Helsinki, eindigde Griffith op een vierde plek op de 200 m en viste hiermee net achter het net voor de medailles.
[bewerk] Olympisch debuut
Door de boycot van de Verenigde Staten van de Olympische Spelen van 1980 kon ze pas voor het eerst in 1984 aan de Olympische Spelen deelnemen, die in haar geboortestad Los Angeles werden gehouden. Bij haar Olympisch debuut dwong ze op de 200 m gelijk een plek in de finale af en veroverde met 22,04 s een zilveren medaille. Ze finishte achter haar landgenote Valerie Brisco-Hooks (21,81), die een knappe dubbel op de 200 en 400 m haalde, en voor de Jamaicaanse Merlene Ottey (brons).
In 1985 won ze goud bij de Grand Prix-wedstrijd in de Italiaanse stad Rome. Met een tijd van 11,00 versloeg ze haar landgenote Alice Brown (zilver) en Merlene Ottey (brons).
[bewerk] Nieuwe wind in atletiekcarrière
Op het WK 1987 in Rome won Griffith een zilveren medaille op de 200 m door met 21,96 achter de Oost-Duitse Silke Gladisch (goud) en opnieuw voor de Jamaicaanse Merlene Ottey (brons) te finishen. Met haar Amerikaanse teamgenotes Alice Brown, Diane Williams en Pam Marshall won ze vervolgens in 41,58 een gouden medaille op de 4 x 100 m estafette.
Op 10 oktober 1987 trouwde Florence Griffith met regerend Olympisch kampioen hink-stap-springen Al Joyner, tevens zwager van haar trainer Bob Kersee. Hiervoor was ze jarenlang bevriend geweest met de Amerikaanse hordeloper Greg Foster. Op 15 november 1990 werd ze moeder van dochter Mary Ruth Joyner. Ze was tevens de schoonzus van zevenkampster en verspringster Jackie Joyner-Kersee.
[bewerk] Medailleregen in 1988
Ter voorbereiding op de Spelen van 1988 deed Florence Griffith-Joyner aan gewichtheffen en duurlopen. Ook bestudeerde ze de looptechniek van haar landgenoot Carl Lewis en de Canadees Ben Johnson, de twee toonaangevende sprinters bij de mannen. In het bijzonder bekeek ze de start van Ben Johnson. Het resultaat was dat ze zich op zowel de 100 m als de 200 m enorm verbeterde.
In de aanloop naar de Spelen bleek haar vorm duidelijk. Tijdens de Olympische trials in het bloedhete Indianapolis bracht ze op 16 juli 1988 het wereldrecord op de 100 m naar 10,49. Ze was hiermee maar liefst 0,27 seconden sneller dan de vorige wereldrecordhoudster Evelyn Ashford. Alle aanwezigen verwachtten dat na deze loop de windmeter meer dan 2,0 m/s aan zou geven, maar dit bleek niet het geval. De windmeter noteerde 0.0 m/s (windstil) en hierdoor was dit wereldrecord officieel. Hierna kwam geen enkele atlete ooit in de buurt van deze prestatie. De tijd blijft controversieel, want de windmeter die bij het hink-stap-springen stond opgesteld, gaf tijdens de race wel degelijk snelheden van boven de 5,0 m/s aan. Latere prestaties van haar zouden dit wantrouwen wegnemen.[2] Vanaf de selectiewedstrijden werd ze gecoacht door Jackie Joyner-Kersee.
Griffith-Joyner beleefde op de Olympische Spelen van Seoel in 1988 het hoogtepunt van haar sportcarrière. Ze werd driemaal Olympisch kampioene (100 m, 200 m en de 4 x 100 m estafette) en won tevens een zilveren medaille op de 4 x 400 m estafette. Op de 200 m verbeterde ze het wereldrecord naar 21,34.
In 1988 werd ze onderscheiden met de James E. Sullivan Award.
[bewerk] Einde sportcarrière
Kort na de Spelen van Seoel zette ze op 29-jarige leeftijd een punt achter haar sportcarrière. Tijdens een persconferentie in februari 1989 verborg ze haar tranen achter haar lange nagels. Voor de training heb ik geen tijd meer. Andere zaken nemen mij nu in beslag, ik heb besloten op andere pistes te gaan lopen zei ze. Griffith-Joyner wilde boeken gaan schrijven, een eigen tv-programma hebben en zelfs in een James Bond-film spelen.[3]
Hierna was ze vice-voorzitster van de President's Council on Physical Fitness, ontwierp kleding, schreef kinderboeken, begon als actrice en werkte met kinderen. Ze ontwierp onder meer het tenue van het Amerikaanse basketbalteam Indiana Pacers en speelde als actrice rollen in onder meer sitcom 227 en de soap Santa Barbara.[4]Over het werken met kinderen liet ze door de New York Times optekenen: "I love working with kids, talking with them and listening to them. I always encourage kids to reach beyond their dreams. Don't try to be like me. Be better than me." In 1995 werd ze opgenomen in de USA Track & Field Hall of Fame.
In 1996 probeerde ze een comeback te maken als 400 meterloopster, maar wegens een ontsteking van haar achillespees moest ze haar hoop opgeven de Olympische Spelen van Atlanta te halen.[5]
[bewerk] Speculatie over dopinggebruik en overlijden
Florence Griffith-Joyner was zoveel beter dan alle concurrentes dat haar wereldrecords op de 100 en 200 meter medio 2008 nog steeds 'staan'. Mede door deze overmacht werd ze vaak beschuldigd van dopinggebruik. Dit is echter nooit bewezen. Op 38-jarige leeftijd overleed ze in haar slaap in haar woning in Mission Viejo. De doodsoorzaak, zoals opgegeven na sectie, was 'verstikking bij een epileptische aanval ten gevolge van een afwijkende bloedvatstructuur in haar hersenen'.[6] De verdachtmakingen omtrent dopinggebruik zijn niet bevestigd of ontkracht. Er is ook niet op getest bij de sectie.
Al eerder had Griffith-Joyner te kampen gehad met haar gezondheid. Zo kreeg ze op 6 april 1996 tijdens een reis van Los Angeles naar St. Louis een beroerte. [7]Op verzoek van haar familie zijn toentertijd geen nadere mededelingen over haar gezondheid gedaan.[8]
Na haar overlijden daagde haar familie het ziekenhuis voor de rechter, want volgens hen moesten op de foto's die in 1996 waren gemaakt, de vernauwingen van de bloedvaten in de hersenen al zichtbaar zijn geweest. [9]
Haar man Joyner liet een wens van Florence in vervulling gaan: een eigen kledinglijn. In een interview aan Sport Illustrated zei hij: "Florence had long dreamed of having her own signature line. As with everything in her life, she put a tremendous amount of time, energy, and passion into making this line a success. By continuing the work she started, we are adding to her legacy."
[bewerk] Palmares
[bewerk] Titels
- Olympisch kampioene 100 m - 1988
- Olympisch kampioene 200 m - 1988
- Olympisch kampioene 4 x 100 m - 1988
- Wereldkampioene 4 x 400 m - 1987
- NCAA kampioene 200 m - 1982
- NCAA kampioene 400 m - 1983
- IAAF atlete van het jaar - 1988
- Associated Press Female Athlete of the Year - 1988
- United States Olympic Committee Sportswoman of the Year - 1988
- James E. Sullivan Award (toegekend aan top-amateuratleten) - 1988
- Jesse Owens Outstanding Track and Field Athlete - 1988
- USA Track & Field Hall of Fame - 1995
[bewerk] Persoonlijke records
| Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
|---|---|---|---|
| 100 m | 10,49 (WR) | 16 juli 1988 | Indianapolis |
| 200 m | 21,34 (WR) | 29 september 1988 | Seoel |
| 400 m | 50,89 s | 1986 | Los Angeles |
[bewerk] Prestatieontwikkeling
| Jaar | 100 m | 200 m |
|---|---|---|
| 1982 | 22,39 s | |
| 1983 | 11,06 s | 22,41 s |
| 1984 | 11,02 s | 22,04 s |
| 1985 | 11,00 s | 22,46 s |
| 1987 | 21,96 s | |
| 1988 | 10,49 s | 21,34 s |
[bewerk] Prestaties
[bewerk] 100 m
- 1985:
Grand Prix - 11,00 s - 1988: Olympische Spelen - 10,54 s
[bewerk] 200 m
- 1983: 4e WK - 22,46 s
- 1984:
Olympische Spelen - 22,04 s - 1987: WK - 21,96 s
- 1988: Olympische Spelen - 21,34 s
[bewerk] 4 x 100 m
- 1987: WK - 41,58 s
- 1988: Olympische Spelen - 41,98 s
[bewerk] 4 x 400 m
- 1988: Olympische Spelen - 3.15,51
[bewerk] Trivia
- Tot haar handelsmerk behoorde haar vijftien centimeter lange, eerst kleurrijk beschilderde en later zelfs met edelstenen ingelegde nagels.
- Als huisdier had ze een boa constrictor.
- Tijdens de Olympische selectiewedstrijden trad ze bij veertien starts in veertien verschillende designs aan.
- Ze had in 1988 tweehonderd outfits om in hard te lopen[10]
- Om haar doel om goud te halen op de Spelen van 1988 te onderstrepen beschilderde ze drie nagels rood, wit, blauw en een vierde goud.
[bewerk] Externe links
- (en) Officiële website van Florence Griffith-Joyner
- (en) IAAF-profiel voor Florence Griffith-Joyner
- (en) Florence Griffith Joyner's biografie op de website van US Olympic Team
- (en) Hall of Fame op de website van USA Track & Field
- (en) Florence Griffith-Joyner op de website van Find a Grave
- (en) Florence Griffith-Joyner op de website van Sporting Heroes
- (en) Smashes world records in Olympic trials op de website van Sporting Heroes
- (en) De snelste vrouw ter wereld op Sportgeschiedenis.nl
- (en) Biografie over Florence Griffith-Joyner op www.bookrags.com
