Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Irina Anatoljevna Privalova-Sergejeva, Russisch: Ирина Анатольевна Привалова (Malachowo, 22 november 1968) is een Russische atlete. Ze gold jarenlang als één van de beste blanke sprintsters ter wereld en is nog altijd in het bezit van het wereldrecord op de 50 m (5,96 s) en de 60 m (6,92 s). Privalova begon haar carrière als sprintster en stapte naderhand over op het hordelopen.

[bewerk] Rode draad

Haar eerste medaille op een internationaal kampioenschap won Irina Privalova in 1991 tijdens de wereldkampioenschappen in Tokio, waar zij als lid van de Russische 4 x 100 m estafetteploeg een zilveren plak veroverde. Sindsdien lopen estafette-medailles als een rode draad door haar atletiekcarrière heen.
Op de Olympisch Spelen van Barcelona in 1992 won Privalova als lid van het Gezamenlijk team op de Olympische Spelen van Gemenebest van Onafhankelijke Staten een bronzen medaille op de 100 m achter de Amerikaanse Gail Devers en de Jamaicaanse Juliet Cuthbert. Op de 200 m viel ze met een vierde plaats net buiten de medailles, maar die pijn werd ruimschoots vergoed door een zilveren plak op de 4 x 100 m, die zij veroverde tezamen met haar teamgenotes Olga Bogoslovskaja, Marina Trandenkova en Galina Maltsjoegina.

Een jaar later won Privalova op dit nummer in vrijwel dezelfde teamsamenstelling (met Natalja Voronova in plaats van Marina Trandenkova) een gouden medaille op de wereldkampioenschappen atletiek 1993 in Stuttgart. Op de individuele nummers was het dit keer precies andersom als in Barcelona: brons op de 200 en een vierde plaats op de 100 m. Ter afronding nam zij ook nog eens deel aan de 4 x 400 m estafette en hengelde zij met haar teamgenotes een zilveren plak binnen achter het ongenaakbare team van de Verenigde Staten. Privalova vertrok derhalve uit Stuttgart met alle kleuren eremetaal om haar nek.

[bewerk] Dubbelkampioene en atlete van het jaar

In 1994 was Irina Privalova tijdens de Europese kampioenschappen in Helsinki op beide individuele sprintnummers de sterkste. Bovendien veroverde zij met haar 4 x 100 m estafetteteam opnieuw eremetaal in de vorm van een zilveren medaille. Privalova werd dan ook terecht verkozen tot Europees atlete van het jaar en onderscheiden met de Waterford Crystal European Athlete of the Year. Op de Europese kampioenschappen van Boedapest in 1998 viel zij op dezelfde nummers wederom in de prijzen. Ditmaal werd het goud op de 200, zilver op de 100 en brons op de 4 x 100 m estafette.

[bewerk] Olympisch kampioene

Tegen het einde van haar carrière stapte Privalova over op de langere afstanden en won zij op de Olympische Spelen van Sydney in 2000 een gouden medaille op de 400 m horden. Met het Russische team behaalde ze deze keer op de 4 x 400 m estafette een bronzen medaille. Privalova overwoog zelfs een overstap naar de 800 m. Door blessures kwam het daar echter niet van.

[bewerk] Comeback

Op 18 oktober 2007 verraste Irina Privalova vriend en vijand met de aankondiging, dat zij van plan is om terug te keren op het hoogste niveau, de Olympische Spelen van Peking. De 38-jarige Russische vertelde weer goed in vorm te zijn en de komende tijd te willen zien, hoe realistisch haar plan is. Zij liet in het midden op welke atletiekonderdelen zij van plan zich te gaan richten. In Peking was ze er overigens, ondanks alle goede voornemens van daarvoor, niet bij. Ongetwijfeld is hiermee een definitief einde gekomen aan de actieve atletiekloopbaan van Irina Privalova.

Irina Privalova is getrouwd en heeft kinderen.

[bewerk] Titels

• Olympisch kampioene 400 m horden - 2000
• Wereldkampioene 200 m (indoor) - 1993
• Wereldkampioene 400 m (indoor) - 1995
• Europees kampioene 100 m - 1994
• Europees kampioene 200 m - 1994, 1998
• Russisch kampioene 60 m (indoor) - 1993
• Russisch kampioene 100 m - 1999
• Russisch kampioene 200 m - 1993, 1996, 2002, 2004
• Russisch kampioene 200 m (indoor) - 1993, 2000
• Russisch kampioene 400 m (indoor) - 1998, 2000
• Sovjet kampioene 60 m (indoor) - 1991
• Sovjet kampioene 100 m - 1989, 1990, 1992
• Sovjet kampioene 200 m - 1992
• Europees atlete van het jaar - 1994

[bewerk] Persoonlijke records

Outdoor

Indoor

[bewerk] Prestaties

[bewerk] 60 m

• 1991: WK indoor - 7,02 s
• 1993: WK indoor - 6,97 s
• 1997: 6e WK indoor - 7,88 s

[bewerk] 100 m

• 1989: Europacup A - 11,26 s
• 1991: 4e WK - 11,16 s
• 1991: Europacup A - 11,29 s
• 1992: Olympische Spelen - 10,84 s
• 1993: 4e WK - 10,96 s
• 1993: Europacup A - 11,08 s
• 1993: Grand Prix Finale - 11,09 s
• 1994: Grand Prix Finale - 11,02 s
• 1994: EK - 11,02 s
• 1994: Goodwill Games - 10,98 s
• 1994: Wereldbeker - 11,32 s
• 1995: WK - 10,96 s
• 1996: 6e Grand Prix Finale - 11,14 s
• 1998: EK - 10,83 s
• 1998: Europacup A - 11,04 s
• 1998: 7e Grand Prix Finale - 11,27 s
• 1998: 5e Wereldbeker - 11,15 s

[bewerk] 200 m

• 1991: WK indoor - 22,41 s
• 1991: 4e WK - 22,28 s
• 1991: Europacup A - 22,48 s
• 1992: 4e Olympische Spelen - 22,19 s
• 1992: Grand Prix Finale - 22,06 s
• 1993: WK indoor - 22,15 s
• 1993: WK - 22,13 s
• 1993: Europacup A - 22,30 s
• 1994: Goodwill Games - 22,23 s
• 1994: EK - 22,32 s
• 1994: Wereldbeker - 22,51 s
• 1995: WK - 22,12 s
• 1998: 5e Wereldbeker - 22,61 s
• 1998: EK - 22,62 s

[bewerk] 400 m

• 1994: Wereldbeker - 50,62 s
• 1995: WK indoor - 50,23 s

[bewerk] 400 m horden

• 2000: Olympische Spelen - 53,02 s

[bewerk] 4 x 100 m estafette

• 1992: Olympische Spelen - 42,16 s

[bewerk] Externe link

• (en) IAAF-profiel voor Irina Privalova

Olympisch kampioen
Atletiek: 400m horden vrouwen 1984 Nawal El Moutawakel · 1988 Debbie Flintoff-King · 1992 Sally Gunnell · 1996 Deon Hemmings · 2000 Irina Privalova · 2004 Faní Chalkiá · 2008 Melaine Walker