Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Het onofficiële wereldkampioenschap voetbal is een manier om het beste nationale voetbalelftal van de wereld te bepalen met behulp van een knock-outsysteem, vergelijkbaar met dat in boksen en worstelen. Sinds 19 november 2008 is het Nederlands elftal de houder van de titel; de volgende titelstrijd vindt plaats op 11 februari 2009 in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Tunesië.

Het idee werd geboren toen Schotse voetbalfans na de overwinning op 15 april 1967 tegen Engeland, de winnaars van het wereldkampioenschap voetbal 1966, grapten dat zij nu de onofficiële wereldkampioenen waren, aangezien dit het eerste verlies van Engeland was na de winst van de wereldbeker. Vele jaren later, na een artikel in het voetbalblad FourFourTwo, kwam er een website waarop de onofficiële wereldkampioenen werden bijgehouden.

Het onofficiële wereldkampioenschap is niet goedgekeurd door de FIFA of enig andere officiële instantie.

[bewerk] Geschiedenis

De eerste internationale voetbalwedstrijd ooit was een 0-0 gelijk spel tussen Engeland en Schotland, op 30 november 1872. Het onofficiële wereldkampioenschap bleef dus onbeslist tot dezelfde teams elkaar weer ontmoetten op 8 maart 1873. Engeland won met 4-2, en werd zo de eerste onofficiële wereldkampioen. Wales en Ierland deden vanaf respectievelijk 1876 en 1882 aan de competitie mee, maar de titel bleef afwisselend voor Schotland en Engeland tot maart 1903, toen Ierland met 2-0 won van Schotland. Wales won voor het eerst in maart 1907 door Schotland met 1-0 te verslaan.

De titel werd voor het eerst buiten Groot-Brittannië en Ierland verdedigd door Engeland in 1909, maar pas in 1931 verliet de titel de Britse eilanden daadwerkelijk en kwam in handen van Oostenrijk. In 1950 verloor Engeland een wedstrijd tegen de Verenigde Staten, en zo kwam de titel voor het eerst in de nieuwe wereld, waar hij het merendeel van de komende 16 jaar zou blijven. In deze periode waren ook de Nederlandse Antillen, als kleinste land ooit, gedurende vier dagen onofficieel wereldkampioen, nadat Mexico met 2-1 verslagen werd in een CONCACAF Gold Cup-wedstrijd op 24 maart 1963.

Na verloop van tijd werd de titel door de Sovjet-Unie weer in Europese handen gebracht en kwam tevens in het wereldkampioenschap voetbal 1966 terecht, dat gewonnen werd door Engeland. Toevalligerwijs ging de wedstrijd tussen Engeland en Schotland in 1967, waar het idee van het onofficiële wereldkampioenschap oorspronkelijk vandaan kwam, dus ook daadwerkelijk om het kampioenschap. Nederland won de titel voor het eerst op 2 mei 1973 in een wedstrijd tegen Spanje, om hem 15 wedstrijden later, op 7 juli 1974 te verliezen aan West-Duitsland dat door die overwinning ook de de echte wereldtitel behaalde. Op 21 juni 1978 veroverde Nederland de titel voor één wedstrijd van Italië, waarna het onofficiële wereldkampioenschap Europa verliet en in Argentijnse handen kwam toen ook de officiële wereldtitel veroverd werd.

De titel bleef in Zuid-Amerika tot het volgende officiële wereldkampioenschap, waar hij dankzij Polen weer in Europese handen werd gebracht en uiteindelijk belandde bij Italië, de winnaar van de wereldbeker. Op 13 juni 1984 werd België voor het eerst onofficieel wereldkampioen na een wedstrijd tegen Joegoslavië; de titel werd al in de volgende ontmoeting met Frankrijk verloren. Via Bulgarije kwam de titel op 4 september 1985 weer in Nederlandse handen terecht, werd voor één wedstrijd veroverd door België, waarna de Nederlanders hem weer terugkregen, om op 14 mei 1986 veroverd te worden door West-Duitsland die hem meenam in het wereldkampioenschap. Tijdens dit WK kwam de titel via Denemarken, Spanje en België uiteindelijk weer in handen van de officiële wereldkampioen Argentinië.

Italië bracht het onofficiële wereldkampioenschap weer terug op Europese grond. In de daaropvolgende jaren was de titel gedurende totaal tien wedstrijden in Nederlandse handen; ook was België vier wedstrijden lang onofficieel wereldkampioen, (voorlopig) voor het laatst. De titel kwam in 1992 gedurende één wedstrijd voor het eerst in Australische handen; in 1995 werd Zuid-Korea als eerste Aziatische team onofficieel wereldkampioen. Nederland kreeg de titel kort in handen toen het Argentinië versloeg tijdens het wereldkampioenschap in 1998, maar verloor hem al in de volgende wedstrijd tegen de Brazilianen, die tijdens de wedstrijd daarna op hun beurt hun meerdere moesten erkennen in Frankrijk.

Nederland veroverde de titel weer op 27 maart 2002. Omdat het het Nederlands elftal niet gelukt was zich te kwalificeren voor het wereldkampioenschap van dat jaar, bleef het onofficiële wereldkampioenschap in Nederlandse handen. Via een omweg kwam de titel op 29 mei 2004 voor het eerst in Afrikaanse handen, doordat Nigeria een wedstrijd won van Ierland, en kwam via Angola en Zimbabwe terug in Nigeria.

Via Roemenië ging het onofficieel wereldkampioenschap naar Uruguay, waar de titel bleef tijdens het wereldkampioenschap van 2006 omdat het team zich niet wist te kwalificeren. Georgië bracht de titel terug naar Europa, waar hij uiteindelijk via Hongarije en Zweden op 19 november 2008 weer bij Nederland belandde.

[bewerk] Titelhouders

Hieronder staan de onofficiële wereldkampioenen, geordend naar het aantal wedstrijden waarin zij de titel verdedigden en in geval van gelijke aantallen, het aantal dagen kampioenschap en verstreken tijd sinds voor het laatst de titel werd gewonnen.

Rang	Elftal	Wedstrijden als kampioen	Dagen als kampioen	Aantal malen kampioen	Gewonnen titelstrijden	Laatste kampioenschap
1	Schotland	103	13.003	20	86	2007-03-28 28 maart 2007
2	Engeland	88	7.506	21	74	2000-06-20 20 juni 2000
3	Argentinië	61	2.443	10	50	1998-07-04 4 juli 1998
4	Rusland[1]	50	1.580	6	41	2000-02-23 23 februari 2000
5	Nederland	44	1.700+[2]	8	32	huidige kampioen
6	Brazilië	37	1.251	7	29	1988-04-29 29 april 1988
7	Duitsland[3]	36	1.198	9	27	2000-06-17 17 juni 2000
8	Frankrijk	34	1.333	6	25	2001-03-28 28 maart 2001
9	Italië	30	1.002	9	27	2007-08-22 22 augustus 2007
10	Zweden	28	1.505	6	26	2008-11-20 19 november 2008
11	Hongarije	27	1.138	7	17	2008-09-10 10 september 2008
12	Tsjechië[4]	23	648	5	15	2004-03-31 31 maart 2004
13	Spanje	21	1.198	4	15	2002-03-27 27 maart 2002
14	Uruguay	20	1.031	6	16	2006-11-15 15 november 2006
15	Zwitserland	14	1.124	7	9	1994-06-26 26 juni 1994
16	Oostenrijk	14	816	2	12	1968-06-16 16 juni 1968
17	Wales	13	1.821	8	12	1988-09-14 14 september 1988
18	Colombia	13	1.109	3	8	1995-01-31 31 januari 1995
19	Chili	13	1.066	4	11	1982-03-30 30 maart 1982
20	Griekenland	12	528	2	11	2008-05-24 24 mei 2008
21	Paraguay	11	452	2	7	1979-12-05 5 december 1979
22	Peru	11	308	4	7	1982-06-22 22 juni 1982
23	Roemenië	10	269	4	8	2006-05-23 23 mei 2006
24	Bulgarije	9	422	3	6	1985-09-04 4 september 1985
25	Noord-Ierland[5]	8	2.709	4	5	1933-10-14 14 oktober 1933
26	Angola	8	280	1	7	2005-03-27 27 maart 2005
27	Zimbabwe	8	195	1	7	2005-10-08 8 oktober 2005
28	België	7	188	4	5	1990-01-17 17 januari 1990
29	Costa Rica	6	160	1	5	1963-09-04 4 september 1963
30	Servië[6]	5	144	3	5	1995-05-31 31 mei 1995
31	Ierland	5	122	2	3	2004-05-29 29 mei 2004
32	Bolivia	5	55	3	5	1994-04-20 20 april 1994
33	Polen	5	41	2	4	1989-05-07 7 mei 1989
34	Nigeria	4	61	2	4	2005-11-16 16 november 2005
35	Portugal	3	314	2	2	1992-06-04 4 juni 1992
36	Denemarken	3	75	2	3	1989-08-23 23 augustus 1989
37	Ecuador	3	63	1	2	1965-08-22 22 augustus 1965
38	Verenigde Staten	3	13	2	2	1992-06-14 14 juni 1992
39	Georgië	2	129	1	2	2007-03-24 24 maart 2007
40	Israël	2	63	1	1	2000-04-26 26 april 2000
41	Turkije	2	35	1	1	2007-10-17 17 oktober 2007
42	Mexico	1	290	1	1	1963-03-24 24 maart 1963
43	Venezuela	1	21	1	1	2006-10-18 18 oktober 2006
44	Zuid-Korea	1	4	1	1	1995-02-04 4 februari 1995
45	Australië	1	4	1	1	1992-06-18 18 juni 1992
46	Nederlandse Antillen	1	4	1	1	1963-03-28 28 maart 1963

*: Inclusief wedstrijden gewonnen na verlenging en strafschoppen.

† Sinds 19 november 2008

[bewerk] Regels

• Het eerste team dat een internationale voetbalwedstrijd won werd benoemd tot de eerste onofficiële wereldkampioen voetbal.
• De volgende wedstrijd waarin dit team speelt wordt als titelstrijd beschouwd, waarin de winnaars de titel verkrijgen.
  • Indien een titelstrijd een gelijkspel is blijft de huidige houder van de titel kampioen. Voor de beslissing tellen eventuele verlenging en strafschoppen mee.
• Deze regels gelden voor elke FIFA-geaccrediteerde internationale 'A'-wedstrijd waarin een titelhouder speelt.

[bewerk] Voetnoten

1. ↑ De statistieken van Rusland zijn inclusief resultaten van de Sovjet-Unie voor 1990
2. ↑ De volgende titelstrijd zal plaatsvinden op 11 februari 2009. Op die dag is het team 84 dagen achtereenvolgend titelhouder, in totaal 1.784 dagen.
3. ↑ De statistieken van Duitsland zijn inclusief resultaten van West-Duitsland 1945-1990
4. ↑ De statistieken van Tsjechië zijn inclusief de resultaten van het Tsjecho-Slowaaks voetbalelftal voor 1990
5. ↑ De statistieken van Noord-Ierland zijn inclusief de resultaten van Ierland voor 1921
6. ↑ Servië is nooit zelf kampioen geweest, maar is volgens de FIFA de opvolger van de elftallen van het Koninkrijk Joegoslavië (kampioen in 1939), de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië (kampioen in 1984) en de Federale Republiek Joegoslavië (kampioen in 1995)

[bewerk] Externe link

• (en) Unofficial Football World Championships