Sebastian Vauban

Brak wersji przejrzanej

Sebastian Vauban

Sébastien le Prestre de Vauban (ur. 15 maja 1633 w Saint-Léger-de-Foucherets, zm. 30 marca 1707 w Paryżu) - francuski inżynier wojskowy i architekt, marszałek Francji, ekonomista, twórca nowego systemu budowania i zdobywania twierdz, który obowiązywał w Europie ponad półtora wieku.

Od 1651 służył w stopniu kadeta w pułku kawalerii, w 1655 mianowany inżynierem królewskim. W 1669 został wyznaczony przez Ludwika XIV generalnym inspektorem twierdz. W latach 1651-1706 brał udział w 53 oblężeniach i 140 bitwach; zbudował 33 i przebudował 300 twierdz. Napisał wiele dzieł z dziedziny fortyfikacji, z których najważniejsze to "Traktaty o zdobywaniu i obronie twierdz" (Traités de l'attaque et de la défense des places), "Traktat o fortyfikowaniu pola przez budowę obozów umocnionych" (Traité de la fortification de campagne ou des camps retranchés), "Traktat o minach" (Traité des mines).

W 1704 roku mianowany marszałkiem.

Prekursor fizjokratyzmu; opublikował anonimowo dzieło "Zarys dziesięciny królewskiej", w którym poddał krytyce merkantylizm oraz stwierdził, że o bogactwie kraju nie decyduje ilość kruszców, ale obfitość dóbr zaspokajających potrzeby całego społeczeństwa. W 1707 roku złe przyjęcie jego propozycji fiskalno-podatkowych załamało go całkowicie i przyczyniło się do jego śmierci.

Louis de Rouvroy, książę de Saint-Simon w swych Pamiętnikach opisywał go następująco:

"...Vauban... pochodził z drobnej szlachty burgundzkiej, lecz był chyba najszlachetniejszym i najcnotliwszym człowiekiem, poza tym, że zyskał sobie sławę największego znawcy sztuki oblężniczej i fortyfikacji. Ponadto był najbardziej prosty, szczery i najskromniejszy. Niewielkiego wzrostu, przysadkowaty, o minie wojownika, przy powierzchowności równocześnie gburowatej i nieokrzesanej, by nie powiedzieć brutalnej i dzikiej. Charakter jego nie odpowiadał w niczym wyglądowi. Nigdy chyba nie było człowieka bardziej łagodnego, współczującego, uprzejmego, grzecznego, choć szorstkiego. Najbardziej skąpy w szafowaniu życiem ludzkim, przy wielkiej waleczności i szlachetności, co kazało mu przyjmować wszystko złe na siebie i ustępować wszystko dobre innym. Trudno pojąć, jak człowiek tak prawy i szczery, niezdolny przyłożyć ręki do jakiegokolwiek fałszu czy nieuczciwości, mógł sobie zaskarbić tak wielką przyjaźń i zaufanie Louvois i króla...".